Opis stylu

Tropical stout

UWAGA! Wszystkie opisy stylów są obecnie w fazie redakcji. Jeśli znajdziecie jakikolwiek błąd, od literówki po kwestie merytoryczne, bardzo prosimy o komentarz lub @ do autora: Michał Kopik
 
 
 
 
 

Parametry:
Ekstrakt początkowy: 14 - 18°Blg
Ekstrakt końcowy: 2,6 - 4,6°Blg
Zawartość alkoholu: 5,5 - 8% obj.
Goryczka: 30 - 50 IBU
Barwa: 60-80°EBC
           


Bardzo ciemny, słodki, o wyraźnie wyczuwalnych owocowych estrach, średniej mocy stout, z gładkimi nutami ciemnych i palonych słodów, lecz bez ich zbytniej szorstkości. Słodszy i mniej gorzki od foreign extra stout.


Wyróżniki stylu:
Do 2015 r. znajdował się w jednej kategorii BJCP wraz z foreign extra/export stout. O ile foreign extra jest wzmocnioną wersją dry stoutu, tak tropical stout jest odpowiednio wzmocnioną wersją sweet stoutu. Zatem jest bardziej słodki i mniej goryczkowy niż foreign extra/export stout. Do produkcji używa się słodów jasnych podstawowych oraz słodów prażonych i palonych, ekstrakt może zostać podbity różnymi cukrami bądź innymi dodatkami niesłodowanymi. Chmiel głównie na goryczkę. Piwo o wyraźnych nutach nowofalowych odmian chmielu powinno znaleźć się w kategorii american stout. Wersje warzone na Karaibach zazwyczaj są fermentowane drożdżami dolnej fermentacji prowadzonymi w wyższych temperaturach.


Historia:
W swoim założeniu był to styl piwa eksportowany w rejon Karaibów. W 1801 r. Guinness warzył West Indies Porter, określanym wtedy jako Stout Porter, który był w prostej linii przodkiem foreign extra/export stout. W momencie, w którym za produkcję zabrały się również lokalne browary, część udziału słodu jęczmiennego w zasypie została zastąpiona miejscowymi zbożami i cukrem (np. trzcinowym). Zmniejszyła się również ilość używanego chmielu i zaczęto stosować drożdże dolnej fermentacji.


Aromat:
Słodowość średnio intensywna do wysokiej. Aromat słodów palonych średni do wysokiego, może cechować się nutami kawy czy czekolady. Estrowa owocowość średnia do wysokiej. Mogą występować nuty melasy, lukrecji, suszonych owoców i winne. Mocniejsze wersje mogą mieć niski aromat alkoholowy. Aromat chmielowy, jeśli występuje, jest na poziomie niskim. Diacetyl maksymalnie na poziomie niskim. Balans zdecydowanie po stronie słodowej, słodkiej.


Smak:
Słodowość od średniej do wysokiej, słodycz średnia do średnio-wysokiej. Nuty palonych słodów i ziarna od poziomu średniego do wysokiego, nigdy jednak nie są szorskie. Mogą mieć charakter kawy czy czekolady i zawsze występują w wyraźnym balansie ze słodowością. Średnie do wysokich owocowe estry. Mogą występować wyraźne słodkie nuty, kojarzące się z ciemnym rumem. Smak chmielowy i diacetyl najwyżej na poziomie niskim. Balans po stronie słodowej, słodkiej.


Goryczka:
Goryczka niska do średnioniskiej w mocniejszych wersjach stylu. Głównie odchmielowa, nie może zalegać, służy wyłącznie jako balans słodyczy.


Wygląd:
Piwo ciemnobrązowy do czarnego, jeżeli barwa pozwala na ocenę tego parametru to powinno być klarowne. Bujna, trwała piana o barwie od jasno brązowej do brązowej.


Odczucie w ustach:
Wysycenie średniowysokie. Pełnia średnia do średniowysokiej, często z gładkim, kremowym charakterem. Może pojawiać się efekt rozgrzewania w przypadku górnego zakresu zawartości alkoholu, ale nigdy nie ma palącego charakteru. Brak szorstkości charakterystycznej dla mocno palonych słodów.


Surowce i technologia:
Surowce są tożsame z tymi używanymi do produkcji sweet stoutu, oczywiście użyte w większej ilości w celu uzyskania wyższego ekstraktu. Możliwy jest dodatek surowców niesłodowanych i różnego rodzaju cukrów w celu podbicia ekstraktu. 70-80% zasypu powinien stanowić jasny słód podstawowy dwurzędowy (pilzneński, pale ale). Możliwy jest dodatek słodu cookie (biscuit i victory) w celu zwiększenia głębi smakowej piwa. Udział słodów palonych i ziarna palonego powinien stanowić od 5 do 10% udziału w zasypie. Resztę powinny stanowić słody karmelowe, najlepiej od 100°EBC wzwyż. Chmiel ma służyć jedynie dodaniu goryczki kontrującej słodowość tego stylu, jednak użycie odmian o niskiej zawartości alfa-kwasów może przyczynić się do udziału w profilu smakowym. Tradycyjnie używane są odmiany brytyjskie – East Kent Goldings, Fuggle, Target. Jeżeli chodzi o drożdże, warząc wersję karaibską należałoby użyć drożdży dolnej fermentacji - White Labs: German Lager (WLP830), San Francisco Lager (WLP810); Wyeast: Bohemian Lager (2124), Kolsch II (2575); Fermentis Saflager (S-23). Sugerowane drożdże górnej fermentacji - White Labs: Irish Ale (WLP004), London Ale (WLP013); Wyeast: Scottish Ale (1728), Irish Ale (1084); Lallemand Danstar Nottingham; Fermentis Safale (S-04).


Przykłady komercyjne:
Tradewind z Local Brewing Company (San Francisco, CA), Jamaica Stout z Big City Brewing Company LTD (Kingston, Jamajka), Lion Stout z Ceylon/Lion Brewing Company (Biyagama, Sri Lanka), Dragon Stout z Desnoes & Geddes Limited (Kingston, Jamajka), Tropical Stout z Schell’s Brewing Company (New Ulm, MN), Belikin Stout z Belize Brewing Company, Ltd. (Belize City, Belize), Death Blow z Braxton Brewing Company (Covington, KY), Royal Extra Stout z Carib Brewing Limited (Trinidad i Tobago), ABC Stout z Asia Pacific Breweries Limited (Singapur).




  10-13°C      Tulip, kufel, pintowa szklanka, shaker.

Tabela natężeń:
(0 - brak, 1 - niski, 2 - średnioniski, 3 - średni, 4 - średniowysoki, 5 - wysoki)

AROMAT012345
Chmielowość
Słodowość
Estry owocowe
Alkoholowość
Kwaśny
Diacetyl
       
SMAK012345
Chmielowość
Słodowość
Owocowe estry
Kwaśność
Diacetyl
       
WYGLĄD012345
Obfitość piany
Trwałość piany
Poziom zmętnienia
       
GORYCZKA012345
Natężenie
       
ODCZUCIE W USTACH012345
Pełnia
Rozgrzewanie alkoholowe
Cierpkość


LEAVE A COMMENT