Słody

Słód wiedeński

Autor: Paweł Leszczyński
Czasem opisuje się je jako "słody wiedeńskiego typu", na pamiątkę historycznego pochodzenia. Wyższa temperatura suszenia sprawia, że słody wiedeńskie wnoszą do piwa więcej aromatów słodkich, słodowych i przypominających wypieczony chleb. Barwa zwykle nie przekracza 10 EBC, a zawartość enzymów jest nieco niższa niż w słodach pilzneńskich/pale ale. Stosowany tradycyjnie jako zasyp w niemieckich i austriackich wiedeńskich lagerach. Nadaje piwu głęboką, złotą barwę. Twórcą pierwowzoru słodu wiedeńskiego był austriacki browarnik Anton Dreher, znany także jako The King of beers. Pod koniec 1830 r. Dreher wyprodukował czerwonawy, karmelizowany krystalicznie słód, suszony w wysokich temperaturach, ostatecznie został nazwany „wiedeńskim” od miasta, w którym został wytworzony. Z tego słodu, w połączeniu z drożdżami typu lager powstało lekko czerwone w barwie piwo nazywane schwechater lagerbier. Dziś słód wiedeński produkowany jest w niższych temperaturach, a karmelowe posmaki nie są w nim obecne.


Zastosowanie:
Słód bazowy, może stanowić do 100% zasypu. Trudno wyobrazić sobie wiedeński lager bez jego udziału. Maksymalny czas scukrzania to 15 minut.

Przykładowe parametry na podstawie specyfikacji Viking Malt:
 
CechaParametrWartość
Wilgotność:%<5
Ekstrakt:% s.m.>79
Barwa słodu:°EBC7-10
Białko:% s.m.<12
Wolny azot aminowy:mg/l>130
Kruchość:%>80



Przechowywanie i bezpieczeństwo:
Słód powinien być przechowywany w chłodnym (<20°C), suchym (<40 RH%) i bezwonnym miejscu. W takich warunkach dopuszczalny okres składowania słodu wynosi co najmniej 12 miesięcy. Należy dbać, by produkt nie stykał się z gorącymi powierzchniami oraz unikać wdychania pyłu ze słodu.




LEAVE A COMMENT