Słody

Słód barwiący

Słód barwiący jest wytwarzany w procesie prażenia słodu pilzneńskiego. Finalna temperatura to aż 200˚C. Jego działanie amylolityczne jest zerowe, a zawartość ekstraktu raczej niska. Wnosi do piwa głównie barwę i aromat, który można przyrównać do popiołowego, dymnego, palonego, ale nie tak gryzący jak w przypadku palonego jęczmienia.


Zastosowanie:
Słód barwiący jest używany głównie do ciemnych piw typu porter i stout. Zwykle dawki 1-2% dają już wyraźną zmianę koloru, bez znaczącego wpływu na smak, a wyższe zmieniają również tę cechę piwa. Dawki przekraczające 10% należą do rzadkości. Najlepiej dodać go w ostatnich minutach zacierania lub też wcześniej słód umieścić w woreczku i ekstrahować chłodną wodą, którą później możemy użyć jako wody zaciernej (co wpływa na obniżenie jej pH) lub też dodać ją później, w czasie gotowania, do uzyskania pożądanej barwy brzeczki. To słody tego typu, w niewielkiej ilości, nadają niektórym piwom czerwony kolor.


Przykładowe parametry na podstawie specyfikacji Viking Malt:
 
Parametry:ParametrWartość
Wilgotność:%<5
Ekstrakt:% s.m.>65
Barwa:°EBC1300-1500


Przygotowanie śruty i owsianki:
Śrutę przygotowuje się mieląc słód w młynku laboratoryjnym o średnicy żaren 0,2 mm. Jeśli nim nie dysponujemy, wystarczy młynek do kawy lub analogiczny, należy jednak zwrócić uwagę, aby czas mielenia był taki sam dla wszystkich próbek, a śruta nie była zbyt drobna - mąka słodowa zapychać będzie receptory degustującego. Owsiankę przygotowujemy mieszając śrutę z wodą w proporcji 40% słodu i 60% wody. Owsiankę trzymamy pod przykryciem i degustujemy po upływie godziny.


Przechowywanie i bezpieczeństwo:
Słód powinien być przechowywany w chłodnym (<20°C), suchym (<40 RH%) i bezwonnym miejscu. W takich warunkach dopuszczalny okres składowania słodu wynosi co najmniej 12 miesięcy. Należy dbać, by produkt nie stykał się z gorącymi powierzchniami oraz unikać wdychania pyłu ze słodu.




LEAVE A COMMENT