Opis stylu

Russian imperial stout

Autor: Przemysław Szczepańczyk

Parametry:
Ekstrakt początkowy: 18-30°Blg
Ekstrakt końcowy: 5-8°Blg
Zawartość alkoholu: 8-13% obj.
Goryczka: 50-90 IBU
Barwa: 60-80°EBC
           


Bardzo ciemne i mocno palone, złożone piwo górnej fermentacji. Bogaty bukiet łączący słodowe, chmielowe, estrowe i alkoholowe nuty w różnych proporcjach, tworzy dobrze skomponowany, zbalansowany trunek.


Wyróżniki stylu:
Czarne, mocne, palone, gorzkie, angielskie piwo górnej fermentacji. Od porteru bałtyckiego różni się wyższą palonością kosztem nut chlebowych, karmelowych i kakaowych, wyższą goryczką i chmielowością oraz wyższą zawartością estrów i alkoholi. Ekstremalna wersja stoutu, mocniejsza i intensywniejsza pod każdym względem od innych reprezentantów tego szerokiego stylu.


Historia:
Styl narodził się w osiemnastowiecznej Anglii jako eksportowa wersja mocnego porteru, która zyskała popularność na dworze rosyjskich carów (stąd też piwo wzięło swój rosyjski i imperialny przydomek). W trakcie blokady kontynentalnej sprzedawany głównie na macierzystej wyspie i od tego czasu prawie zapomniany do początków piwnej rewolucj" XX-XXI wieku.


Aromat:
Dominują aromaty kawy lub gorzkiej, nierafinowanej czekolady. Nie powinno być popiołowe, "przepalone". Tło powinny tworzyć inne nuty słodowe na poziomie od średniego do średniowysokiego: herbatników, melasy, ewentualnie średnioniskiego karmelu. Estry owocowe mogą mieć charakter ciemnych lub suszonych owoców: śliwki, śliwki suszonej, rodzynek i występować na poziomie średnim do wysokiego. Inne aromaty owocowe są dopuszczalne, ale powinny być na najwyżej średnioniskim poziomie: wiśnie, czarna porzeczka, agrest, jagoda, jeżyna, malina. Aromaty chmielowe mogą pojawić się na poziomie średnioniskim do średnio wysokiego i mieć charakter typowy dla chmieli angielskich lub amerykańskich, najczęściej żywiczne, ziemiste, ciemnych owoców. Należy jednak dopuścić także inne aromaty chmielowe pod warunkiem, że tworzą spójną całość z resztą bukietu piwa. Często wyczuwalny będzie także alkohol, nie powinien być jednak na poziomie nie wyższym niż średniowysoki i powinien mieć szlachetny charakter kojarzący się z likierem kawowym lub czekoladowym, koniakiem lub rumem. Z biegiem starzenia się piwa nieuchronnie pojawią się oznaki utlenienia. Te nie są wadą, pod warunkiem, że nie występują na poziomie wyższym niż średnioniski i nadają piwu charakter zbliżony do porto lub sherry.


Smak:
Styl dopuszcza mnogość interpretacji. Cechą, która musi występować jest wysoka paloność o charakterze mocnej, czarnej kawy lub gorzkiej, nierafinowanej czekolady, popiołowość jest wadą. Pozostałe cechy słodowe mogą być na poziomie od średniego z lekkim tostowym, prażonym lub herbatnikowym charakterem, do wysokiego, bliższego barley wine lub porterowi bałtyckiemu, gdzie wyczuwalne będą nuty kakao, melasy, pumpernikla, ewentualnie średnie nuty karmelowe. Estry na poziomie od średniego do wysokiego o charakterze ciemnych lub suszonych owoców (śliwki świeże i suszone, rodzynki). Alkohol wyczuwalny do poziomu średniego, dobrze wkomponowany w całość bukietu, nie może mieć wyraźnie fuzlowego, rozpuszczalnikowego charakteru. Chmiel na poziomie od średniego do wysokiego o angielskim lub nowofalowym charakterze, najczęściej żywicznym, ziemistym lub ciemnych owoców. Może mieć także inne smaki, jeśli dobrze komponują się z resztą bukietu. Finisz półwytrawny do półsłodkiego z zalegającą palonością, posmakiem czekoladowego lub kawowego likieru i ewentualnie chmielu.


Goryczka:
Wysoka, pochodząca zarówno z chmielu, alkoholu, jak i palonych ziaren. Nie powinna jednak w pełni dominować słodyczy piwa a być najwyżej lekko poniżej lub powyżej poziomu równowagi. Może być ostra, ale nie może być nieprzyjemna, "gryząca". Prawie na pewno będzie zalegać, tworząc typowy dla stylu słodko-gorzki finisz.


Wygląd:
Czarne, najczęściej nieprzejrzyste, w przeciwnym razie powinno być klarowne i charakteryzować się brązowymi lub rubinowymi przebłyskami. Piana nie musi być obfita ani trwała, powinna być jednak zwarta, a ze względu na wysoką lepkość piwa może tworzyć "obrączki" na szkle.


Odczucie w ustach:
Pełnia wysoka, aksamitna, gładka, niekiedy nawet oleista tekstura. Niska do średniej lepkość, bez wrażenia niedofermentowania. Powinno być rozgrzewające od alkoholu, cecha ta nie powinna jednak dominować odczucia, czasem moc może być wręcz zdradliwie ukryta. Wysycenie niskie do średniego, malejące z wiekiem. Starsze wersje szczególnie mogą wykazywać pewną szorstkość ze względu na dużą ilość palonego słodu i chmielu. Powyżej poziomu niskiego należy to jednak uznać za wadę.


Surowce i technologia:
Podstawę zasypu stanowi słód pale ale. Ciemną, niemal czarną barwę zapewnia dodatek dużej ilości palonych słodów (nawet powyżej 10%). Powszechnie stosowane są palone niesłodowane ziarna jęczmienia, a także pszenicy lub żyta. Oprócz tego, dla zwiększenia złożoności, można użyć wszelkiej maści słodów specjalnych. Należy jednak z tym uważać, by piwo nie nabrało charakteru nazbyt karmelowego lub kojarzącego się z kwaśnymi owocami. W celu zwiększenia ekstraktu i odfermentowania, można używać cukru (białego lub ciemnego). Ze względu na bardzo wysoką pełnię i znaczną słodycz konieczne jest obfite chmielenie na goryczkę. W tym celu najlepiej zastosować wysokogoryczkowe odmiany chmielu. Najczęściej stosowane są odmiany angielskie lub amerykańskie, ale nie jest to obowiązkowe. Drożdże górnej fermentacji o wysokiej tolerancji na alkohol, średnio wysokim do wysokiego poziomie odfermentowania oraz średniej do wysokiej produkcji estrów. Drożdże belgijskie, ze względu na wytwarzane fenole nie nadają się jednak do tego stylu. Piwa w tym stylu często leżakowane są w beczkach lub z dodatkiem płatków dębowych. Na konkursach aromaty drewna będą uważane za wadę, jeśli organizator nie zaznaczył jednoznacznie, że takie piwa są dopuszczalne.


Przykłady komercyjne:
Three Floyds "Dark Lord Russian Imperial Stout", Stone "Imperial Russian Stout", Artezan "Samiec Alfa", North Coast "Old Rasputin Russian Imperial Stout", Brokreacja "The Gravedigger", Pracownia Piwa "Mr. Hard's Rocks".


Tabela natężeń:
(0 - brak, 1 - niski, 2 - średnioniski, 3 - średni, 4 - średniowysoki, 5 - wysoki)

AROMAT012345
Chmielowość
Słodowość
Estry owocowe
Alkoholowość
       
SMAK012345
Chmielowość
Słodowość
Owocowe estry
Kwaśność
       
WYGLĄD012345
Obfitość piany
Trwałość piany
Poziom zmętnienia
       
GORYCZKA012345
Natężenie
       
ODCZUCIE W USTACH012345
Pełnia
Nasycenie
Rozgrzewanie alkoholowe


2 thoughts on - Russian imperial stout

  • Zmień proszę nazwę na Imperialny Stout, swoją drogą podebrałeś ten styl Olkowi Hurko.

  • Aromaty kawy na jakim poziomie?

    Czy poziom estrów jednak nie za wysoki? Taki uznawałbym raczej w pszenicy… Suszona śliwka to w niewielkiej części estry, a w dużej słód.

    Opisz proszę oznaki utlenienia.

    Możesz dopisać, że współcześnie dodatek palonego jęczmienia zastąpił droższy palony słód.

    dlaczego nierafinowana czekolada miałaby być bardziej palona albo miałaby mieć taki charakter????

    W smaku nie piszesz o smakach podstawowych i balansie.

    Myślę, że jeśli drożdże przeżyją, piana zwykle jest trwała. Nie piszesz nic o jej prawie.

    Czy wysycenie serio będzie maleć z wiekiem?

    Starsze wersje szczególnie mogą wykazywać pewną szorstkość ze względu na dużą ilość palonego słodu i chmielu. – niejasne.

    Palone niesodowane ziarna też dają ciemną barwę.

    Nie wspominasz zupełnie o dodatkach tak częstych w tym stylu ani o jego pozycji współcześnie.

    Imo za wysoki alkohol w aromacie. Nie może być niski albo niewyczuwalny? Tak samo rozgrzewanie i imo natężenie goryczki.

    W opisie klarowne, kropki dopuszczają zmętnienie.

    Średniowysoka pełnia nie powinna być imo wadą.

    Zdarza się zerowe nasycenie, jeśli drożdże padną.

LEAVE A COMMENT